عموهای فیتیله‏ای از 25سال یاری‏رسانی به بچه‏های بیمار و آسیب‏دیده می‏گویند

عموهای فیتیله‏ای از 25سال یاری‏رسانی به بچه‏های بیمار و آسیب‏دیده می‏گویند

عموهای فیتیله‏ای از 25سال یاری‏رسانی به بچه‏های بیمار و آسیب‏دیده می‏گویند

1397-07-18

عموهای فیتیله‏ای حتی اگر مدت‏ها از اجرای واپسین برنامه‌‏شان در تلویزیون هم گذشته باشد، هنوز هم بین مردم با برنامه‌ه‏ای به یاد می‌‏آیند که سال‏ها با آن به بچه‌ها شادی بخشیده‌‏اند. خودشان می‏گویند از وقتی «فیتیله» تعطیل شده، بیش‏تر وقت کرده‏اند به بچه‏های آسیب‏دیده و بیمار رسیدگی کنند اما ماجرای حضور پررنگ آن‏ها در فعالیت‏های خیریه مرتبط با کودکان، قصه‏ای بیست‏وپنج‏ساله است. هرجا که ربطی به کودک و سلامت داشته باشد، آن‏ها یکی از پیش‏قدم‏ها هستند؛ برای سلامتی بچه‏ها کمپین راه می‏اندازند، در بیمارستان‏ها و برای کودکان مبتلا به بیماری‏های خاص برنامه اجرا می‏کنند و حتی فارغ از برنامه‏ها، بچه‏ها را تا اتاق عمل همراهی می‏کنند تا از نگرانی آن‏ها، برای نتیجه جراحی، بکاهند. تازگی‏ها هم سه عموی فیتیله‏ای با وزارت بهداشت به توافق‏هایی رسیده‏اند که برای فعالیت‏های کریمانه‏شان، برنامه‏ریزی‏های دقیق و منظمی داشته باشند. گفت‏وگوی ما با علی فروتن، حمید گلی و محمد مسلمی، درباره ایده‏ها و باورهای آن‏ها در حوزه سلامت و کمک به کودکان است.

 

هنرمندان، عالمان، مسوولان یا رسانه؛ کدام مهم‏ است؟

مسلما حضور هنرمندان محبوب در فعالیت‌های عام‏المنفعه مربوط به سلامت، یکی از عوامل برانگیزاننده برای مردم محسوب می‏شود. علی فروتن اما در عین حال معتقد است جز ترغیب، «اعتمادسازی» هم مطرح است: «هنرمندان ‏تاثیر به‏سزایی دارند. همه جای دنیا، سلبریتی‏ها نقش عمده اعتمادسازی را برعهده دارند.» اما مشخص است که فروتن، از درنظرآوردن ایفای این نقش به‌عنوان نوعی وظیفه برای هنرمندان، برحذر است؛ او با اشاره به هنرمندانی که تن به امور خیریه نمی‏دهند، تنها مسوولان در این زمینه موظف به فعالیت می‌داند. اما لابه‏لای حرف‏هایش مشخص است که گلایه‏مند است و به برخی از مسوولان اشاره می‏کند که هنگام انتخابات از این کارها می‏کنند و سپس به فراموشی سپرده می‏شود. بعد به اسم مجله ما می‏پردازد و حرفش را در تفاوت خیران واقعی و خیران فصلی، این‏طور کامل می‏کند: «اسم مجله شما، شاید بی‏ربط به این مقوله نباشد؛ «کریمان». آن‏ها در دوره و زمان خاصی به دیگران کمک نمی‏کنند، بلکه در کل سال کریم هستند.» بچه‏های محله هرندی را مثال می‏زند که «فقط در ماه رمضان گرسنه نیستند اما تنها در این ماه است که همه به یاد آن‏ها می‏افتند.» می‏گوید: «کریم به موقعیت خودش نگاه نمی‏کند. منکر این نیستم که تبلیغات در کمک‏رسانی به نیازمندان و بیماران موثر است، اما بیش از آن، آگاهی‏بخشی بنیادین به جامعه اهمیت دارد. فراموش نمی‏کنیم که نهایتاً این مردم هستند که باید به داد یکدیگر برسند.»

حمید گلی، دیگر عموی فیتیله‏ای هم به اهمیت آگاهی بنیادین اشاره می‏کند و می‏گوید: «جامعه در هر چالشی، به آگاهی نیاز دارد. حال این آگاهی را رسانه می‏تواند تزریق کند یا هنرمند یا... اما مهم این است که این آگاهی‏بخشی، منجر به واکنش‏ مردم شود. مثلا در همین گروه‏های مجازی بارها اتفاق افتاده که مردم نسبت به مساله‏ای حساسیت نشان داده‏اند و این روی مثبت ماجراست.» گلی معتقد است جز حضور هنرمندان، ورود فعالانه عالمان و اندیشمندان هم می‏تواند موثر واقع شود. می‏گوید شاید آن‏ها رغبت بیش‏تری برای ایجاد حس یاری‏رسانی ایجاد کنند.

 

 

برنامه‏های مشترک فیتیله‏ای‏ها با معاونت اجتماعی وزارت بهداشت

محمد مسلمی، ضلع مکمل مثلث فیتیله‏ای‏هاست. فیتیله‏ای‏هایی که 25سال است در بیمارستان‏ها، برنامه‏های سازمان بهزیستی‏، فعالیت‏های انجمن‏های مبارزه با بیماری‏های خاص، برنامه‏های جمعیت‏های یاری‏رسان به آسیب‏دیدگان اجتماع و... فعال بوده‏اند. مسلمی حالا خبر از مذاکراتی با وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی درباره ادامه فعالیت‏های شان می‏دهد: «مذاکرات ما با وزارتخانه، درباره پیش‌گیری و درمانِ همزمان بوده است. پیش‌گیری برای ما همیشه در اولویت بوده. در صحبت‏هایی که با آقای سیدمحمدهادی ایازی، معاون محترم اجتماعی وزیر بهداشت، مطرح کردیم قرار شد گروهی به اسم شادی جمع کنیم و به بیمارستان‏ها برویم و برنامه اجرا کنیم.»

او درباره جزئیات این توافق می‏گوید: «قرار است برنامه‏ها را کارشناسان دسته‏بندی کنند و ما بر جسم و روح کودکان در قالب برنامه‏هایی مفرح، متمرکز شویم؛ تنبلی، چاقی، بیش‏فعالی، تغدیه نامناسب، تنبلی چشم، بیماری‏های خاصی مثل پروانه‏ای، اوتیسم و شیوه‏های مناسب برخورد جامعه با این افراد، نگاه خانواده‏های‏شان به آن‏ها و... اموری است که در این بسته‏ها قرار می‏گیرد. مثلا در صحبت‏های‌مان با وزارت‌خانه مقرر شد بچه‏های بستری در بیمارستان‏ها به اپلیکیشنی مجهز شوند تا بتوانند برنامه‏ها را دنبال کنند.» مسلمی با اشاره به این‏که توجه به کودکان در رسانه کمرنگ شده، امیدوار است با پیشقدم شدن وزارت بهداشت بشود هنرمندان را در گروهی دایمی فعال کرد و مثل مسکّنی موقت عمل نکرد.

 

گروه «فیتیله» وقف بچه‏های ایران است

«این گروه، وقف بچه‏های ایران است.» این را علی فروتن می‏گوید و ادامه می‏دهد: «همیشه به این فکر می‏کنیم که به جاهایی برویم که دست بچه‏ها به هنرمندان نمی‏رسد. در طول این سال‏ها هیچ‏گاه از پیمانی که با خود بسته‏ایم عدول نکرده‏ایم. همیشه ‏خواسته‏ایم در جامعه تاثیرگذار باشیم و این را از بچه‏ها شروع کرده‏ و ادامه داده‏ایم.»

فروتن در عین حال از رسانه‏ها می‏خواهد که با گروه‏های حامی کودکان همراه باشند تا تفاوت پرداخت‏ها به فرصت‏سوزی منجر نشود: «رسانه‏ها نقش تربیتی عمده‏ای می‏توانند داشته باشند. اگر توصیه‏ای دارند باید حواس‌شان جمع باشد که این توصیه باید در قالب بازی و همراهی با آن‏ها باشد. حواس‌شان باشد وقتی فعالیت یا عنصری را اشاعه می‏دهند، سلسه مراتب آن نیز باید در جامعه مابه‏ازای بیرونی داشته باشد. مثلا وقتی به بچه‏ها توصیه می‏کنیم از عنصری در تغدیه‏شان بهره ببرند، باید در جامعه هم وجود داشته باشد که تهیه شود.»

 

منتظر سفارش نمی‏مانیم

فروتن می‏گوید در همه این سال‏ها که یاری‏رسان بچه‏ها بوده‏اند، حامی مالی چشمگیر یا سفارش‏دهنده‏ای نداشته‏اند: «مثلاً اگر مادری دغدغه‏اش این بوده که کودکش ناخن می‏خورد ما هم در قالب بازی در برنامه به آن اشاره کرده‏ایم و هم در برنامه‏های حضوری از بچه‏ها به شیوه خودمان خواسته‏ایم که این کار را نکنند. من اگر مانع صدبچه برای انجام‏‏ندادن این کار بد شده باشم، کار خودم را انجام داده‏ام. اصولا، درباره بایدها و نبایدها تاکیدهایی داریم و به‏راحتی از آن رد نمی‏شویم. فرقی نمی‏کند چه فیتیله روی آنتن سیما پخش شود چه نشود ما برنامه و راهمان را ادامه می‏دهیم. همان زمان هم که برای اجرای فیتیله مشغول بودیم، در خانه‏های سلامت، خانه‏های بهداشت و بیمارستان‏های شهرستان‏ها برنامه اجرا می‏کردیم. شاید حالا وقت‌مان آزادتر شده باشد، اما راهمان همان است. گاهی در مقطعی خاص، مثل ماه رمضان، حمایت می‏شویم، گاهی نه. اما ما در طول سال برنامه داریم و منتظر سفارش نمی‏مانیم.»

 

زنگ خطر را فشار داده‏ایم؛ از خیس‏شدن نمی‏ترسیم!

می‏گویند در راه باورشان قدم برمی‏دارند و از کسانی که متهم به ریای‌شان می‏کنند، هراسی ندارند. فروتن می‏گوید: «جواب من به آن‏ها این است که من تو را نسبت به سرنوشت و زندگی همنوعت آگاه می‏کنم؛ ریایش برای من، خیرش با تو. اما باید بدانی با این کار ما زنگ خطری را فشار داده‏ایم که اگر شما به آن بی‏توجه باشید، گناهکار خواهید بود. خودمان را چندان با این اما و اگرها درگیر نمی‏کنیم. خودمان را نباید از خیس‏شدن بترسانیم وقتی به آب زده‏ایم.» حمید گلی هم همین‏ها را تایید می‏کند: «نباید از امر به معروف ترسید. استمرار در کار و دوری از حواشی، خودش صداقت آن فعالیت را نشان می‏دهد. به دیگران هم که می‏خواهند قدم در این راه بگذارند توصیه می‏کنم از شنیدن حرف و حدیث‏ها خسته نشوند، با علم و آگاهی پیش بروند و به بهانه کار خیر، توصیه‏های اشتباه به بچه‏ها نکنند، با کارشناسان و اهل فن مشاوره کنند و...»

 

خاطره‏های خوب کمک به بچه‏ها

آن‏ها اخیراً کمپین موفقی برای درمان چشم کودکان محروم به راه انداخته‏اند و حالا وقتی می‏پرسیم کار به‏یادماندنی‏تان در کار خیر برای بچه‏ها کدام است، به آن هم اشاره می‏کنند: «در کمپین درگذشت الهام، مبلغی را جمع‏آوری کردیم که با آن، هشتاد کودک از سراسر کشور چشم‌شان معاینه شد و آن‏ها که نیاز به عمل جراحی داشتند مداوا شدند.» یا این مورد دیگر: «با معلول 15ساله‏ای سروکار داشتیم که زخم بستر گرفته بود. با همین روحیه‏دادن‌ها ابتدا شروع به راه‏رفتن با واکر و بعد با عصا کرد و حالا روی دوپایش ایستاده و راه می‏رود. برای بسیاری از بچه‏ها هم وعده‏های شیمی‏درمانی گرفته‏ایم. برای ریختن ترس‌شان به اتاق عمل می‏رویم. همه این‏ها خاطره‏های خوب ما است.»

آوای سلامت وزارت بهداشت ادبیات سلامت ادبیات سلامت ادبیات سلامت
توسعه دهنده هوشمند